یک روز رسد غمی به اندازه کوه ،

 یک روز رسد نشاط اندازه دشت ،

افسانه زندگی­چنین است عزیز

 در سایه کوه باید از دشت گذشت ...

کوه ، بالاترین جای زمین و جای به هم رسیدن آسمان و زمین است . کوه در میان دنیاست . از کوه به عنوان نمادی محوری و مرکزی ، گذر از مرحله به مرحله دیگر و هم نشینی با خداوند برمی­آید . کوه برای آدمی مفهوم « بلندی » دارد . به گفته­ی  « میرچا الیاده » بلندی واژه­ای است که به خودی خود دسترسی به آن وجود ندارد و وابسته به نیروهای برتر از انسان است تا جایی که بلندی نیایشگاه­ها از همین مفهوم سرچشمه می­گیرد آن که با آیینی ویژه از پله­های نیایشگاه­ها بالا می­رود ، دیگر یک انسان معمولی نیست .

کوه یک نیایشگاه طبیعی و شاید نخستین نیایشگاه انسان باشد . پس از آن هم نیایشگاه­ها بر بالای کوه­ها ساخته شدند .

کوه­ها در دین­ها و باورهای گوناگون جایگاه ارزشمندی داشته­اند : پیامبر اسلام در بالای کوه و در غار حرا پیام خدایی را شنید . موسی ده فرمان خداوند را در کوه سینا دریافت کرد . کوه جایگاه پیام اهورامزدا به اشوزرتشت است . در باور یونانیان باستان زئوس خدای خدایان یونانی و فرمانروای آسمان­ها برفراز کوه از مادر زاده شد .

از اینها گذشته ، در تاریک و روشن صبحگاحان بیدار شدن و به امید دیدن زیبایی­های طبیعت کوله­بار بستن از آب چشمه­ها و جویبارها نوشیدن ، در کنار دوستان در صفی طویل گام برداشتن ، زمزمه جویباران را شنیدن ، بر روی سبزه­های تازه رسته گام برداشتن و با آوای پرندگان هم صدا شدن لذتی است وصف ناپذیر ...

بر بلندی قله ایستادن لذت است ، پیروزی اراده بر سختیها و راحت­ طلبیها ، دیدن عظمتی است که انسان در پیدایش آن هیچ نقشی نداشته است .

در پایان ، این متن زیبا از حضرت مولانا را تقدیم می­کنم به تمام دوستان عزیزم . به امید دیدار شما در کوه ...

... حاصل آن است که عالم بر مثال کوه است . هر چه گویی از خیر و شر از کوه همان شنوی . واگر گمان بری که « من خوب گفتم ، کوه زشت جواب داد » ، محال باشد که بلبل در کوه بانگ کند ، از کوه بانگ زاغ آید یا بانگ آدمی یا بانگ خر ...